نظرها را ذيلا مىآوريم : 1 - مراد از ذنب در حق رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله ترك اولى است ، يعنى مخالفت او امر ارشادى ، نه تمرّد از امتثال تكاليف مولوى ، چون انبياء با آن درجات قربى كه دارند بر ترك اولى مؤاخذه مىشوند ، همانطور كه ديگران بر معصيت‌هاى اصطلاحى مؤاخذه مىشوند ، همچنانكه معروف است كه « حسنات الابرار سيّئات المقرّبين ، حسنهء نيكان نسبت به مقربين گناه شمرده مىشود . » « 1 » 2 - وجهى كه جمعى از علماى اماميه آن را پسنديده‌اند ، و آن اين است كه مراد از مغفرت گناهان گذشته آن جناب ، گناهان گذشته امت او ، و مراد از گناهان آينده‌اش گناهانى است كه امتش بعدها مرتكب مىشوند و با شفاعت آن جناب آمرزيده مىشود و نسبت دادن گناهان امت به آن جناب عيبى ندارد ، چون شدّت اتصال آن جناب با امّت اين را تجويز مىكند . ( مجمع البيان ؛ ج 9 ، ص 110 - 111 ) 3 - پاسخى است كه از سيد مرتضى علم الهدى رحمه اللّه نقل شده كه فرموده : كلمه « ذنب » مصدر است ، و مصدر مىتواند هم به فاعل خود اضافه شود و هم به مفعول خود ، و در اينجا كلمه « ذنب » به مفعول خود اضافه شده ، و مراد از « ذنب » گناهانى است كه مردم نسبت به آن جناب روا داشتند ، و نگذاشتند آن جناب وارد مكه شود ، و مانع از ورود او به مسجد الحرام شدند . و بنابراين آمرزش اين گناه ، نسخ احكام دشمنان آن جناب يعنى مشركين است ، مىخواهد بفرمايد : خداوند به وسيله فتح مكه و داخل شدنت در آن لكه ننگى كه دشمنان مىخواستند به تو بچسبانند زايل مىسازد . ( مجمع البيان ؛ ج 9 ، ص 111 ) « 2 »

--> ( 1 ) . مجمع البيان ؛ ج 9 ، ص 110 - 111 . ( 2 ) . الميزان ؛ ج 18 ، ص 384 ، 385 . [ با تصرّف ]